بله! به همین سادگی به دلیل طراحی و اجرای بد، ابزاری که برای تشویق و پیشرفت امری اجتماعی در نظر گرفته شده، عملکردی معکوس داشته و به ضد خود بدل شده است.
این اواخر هم که با وجود تمام شعارهای داده شده، صفی طولانی از زوجهای جوان آنقدر پشت صف بانکها برای اعطای این وام ماندند که یکسال موعدشان تمام شد و یا رضایت دادند، وام پنج میلیونی را سه میلیون بگیرند و غایله را ختم کنند.
یکی از نزدیکان می‌گفت؛ نظر به تبلیغات و توصیه‌هایی که بود، من برای تأمین مخارج اولیه ازدواجم، بسیار روی این وام حساب کرده بودم حالا مانده‌ام. مدتها از زمان عقد گذشته، ولی امکان آغاز زندگی مشترک را نداریم، زیرا هیچ کداممان نتوانسته‌ایم واممان را بگیریم.
یک مشکل دیگر و تعیین کننده برای این زوجهای نورس، زمان است. در عرف ما ایرانی‌ها، اغلب نخست یک زوج عقد و پس از مدتی به اصطلاح عروسی کرده و به خانه بخت می‌روند. هنگام عقد، سند رسمی در دفترخانه ثبت می‌شود و از آن روز آنها یکسال مهلت دارند تا وام مورد نظر را بگیرند.
کافی است کمی بانکها سر بدوانند که بسیار چنین می‌کنند و یکسال در چشم برهم زدنی می‌گذرد و تمام آنها از شمول قانون مذکور خارج شده و تمام آرزوهایشان برباد می‌رود.
جناب آقای سیف، مدیر محترم بانک مرکزی فرمودند: در سال 91 قرار شد این وامها از محل منابع قرض الحسنه بانکها پرداخت شود... گویا می‌خواهند این قانون را تغییر دهند تا دست بانکها باز باشد و پول کافی برای تسریع در پرداخت وامهای مذکور داشته باشند.
اما آیا در آن صورت، نوع اقساط و نرخ سود و دیگر موارد دستخوش تغییر نخواهند شد؟ نکته مهم دیگر که جناب آقای سیف بدان توجه نکرده‌اند، برخی گزارشهای پر سروصدای بانکی اخیر بود که معلوم نشد، نظیر بسیاری از پرونده‌های مشابه، بررسی‌اش به کجا کشید. گزارشهای مفصل رسانه‌ها مبنی برآنکه برخی بانکها عمده وامهای قرض الحسنه از محل موجودی‌های خویش را به عنوان امتیازات در اختیار کارمندان خویش قرار می‌داده‌اند؛ یعنی در همان زمان که با پولهای کلان، شوهای تبلیغی می‌ساختند که بیایید برای رضایی خدا پولتان را در حساب قرض‌الحسنه بانک‌ها بگذارید تا خیر و اجر اخروی برده وحسنه برای آخرت پس انداز کنید، در حالی که تورم حدود 50 درصد بود، پول مؤمنانی که با همین باور قلبی و در حالی که می‌دانستند گذاشتن پولشان در این حسابهای قرض الحسنه به علت آنکه هیچ سودی ندارد، اما تورم بشدت بالاست، زمان برداشت عملاً درصد زیادی از آن کم و گاه نصف شده است، باز هم به عشق همان شعارها و باور قلبی خویش باز هم پولشان را به این بانکها می‌دادند، به جای پرداختن به زوجهای جوان برای وام ازدواج، نصیب کارمندان عزیزشان می‌شده.
آقای سیف! لطفاً جلوی این دزدی‌های آشکار از پول مردم گرفته شود تا آنها به بانکها بازگردد ومنابع قرض الحسنه برای نه تنها وامهای ازدواج که برای بسیاری از امور دیگر کافی خواهد بود. آنجا را درست کنید.